opsmere:~$en

Ochrona poczty w Microsoft 365 przed spamem i phishingiem

Pracownik dostaje fakturę od “dostawcy”, klika w załącznik i wpisuje hasło na stronie, która wygląda jak logowanie do Microsoft 365. Część takich wiadomości przechodzi przez filtr, a część prawdziwej poczty ląduje w spamie. Obie sytuacje są kosztowne.

Krótka odpowiedź: Microsoft 365 ma przyzwoitą ochronę od pierwszego dnia, ale ustawioną na średnią ostrożność. Ostrzejsza polityka antyspamowa i antyphishingowa oraz trzy wpisy w DNS (SPF, DKIM i DMARC) zamykają większość dziur. Poniżej opisuję, co one robią i jak je ustawić.

Co Microsoft 365 filtruje domyślnie

Każda skrzynka w Exchange Online przechodzi przez Exchange Online Protection. To zestaw filtrów, który działa bez żadnej konfiguracji. Odrzuca wiadomości ze znanych złośliwych adresów, sprawdza je pod kątem wirusów i ocenia, czy to spam. Wiadomości uznane za spam trafiają do folderu Wiadomości-śmieci albo do kwarantanny.

Domyślne ustawienia są łagodne. Microsoft woli wpuścić wątpliwą wiadomość, niż zgubić prawdziwą. Dlatego sprytnie napisany phishing, który nie wygląda jak masowy spam, często dociera do skrzynki.

Dodatkowe funkcje, takie jak sprawdzanie linków w momencie kliknięcia czy otwieranie załączników w piaskownicy, zależą od licencji. Zanim obiecasz sobie ich działanie, sprawdź, co zawiera twój plan.

Co zmienia ostrzejsza polityka

Polityki ustawiasz w portalu Microsoft Defender (security.microsoft.com), w sekcji Email & collaboration, potem Policies & rules i Threat policies. Są tam dwa osobne obszary: anti-spam i anti-phishing.

Polityka antyspamowa decyduje, co zrobić z wiadomością, którą filtr uzna za spam, spam o wysokiej pewności albo phishing. Ostrzejsze ustawienie to przeniesienie do kwarantanny zamiast do folderu śmieci. Użytkownik nie otworzy przez przypadek czegoś, czego nie zobaczył.

Polityka antyphishingowa dodaje ochronę przed podszywaniem się. Możesz wskazać osoby, pod które oszuści najczęściej się podszywają, na przykład właściciela albo osobę od księgowości. Wiadomość, która udaje jedną z nich, ale przychodzi z obcego adresu, trafia wtedy do kwarantanny, jeśli tak ustawisz. Wskazywanie chronionych osób wymaga Defender for Office 365, który jest w pakiecie Business Premium albo w dokupionym dodatku. W planach Business Basic i Business Standard tej opcji nie ma.

Cena ostrożności jest prosta: więcej prawdziwych wiadomości trafi do kwarantanny. Ktoś musi ją przeglądać, więc warto ustalić kto.

SPF, DKIM i DMARC po ludzku

Wszystkie trzy to wpisy w DNS twojej domeny. Odpowiadają na jedno pytanie: czy ta wiadomość naprawdę wyszła od firmy, której adres widać w polu nadawcy.

SPF to lista serwerów, które wolno wysyłać pocztę w imieniu domeny. Odbiorca sprawdza, czy wiadomość przyszła z jednego z nich. Jeśli wysyłasz też z systemu księgowego albo newslettera, one również muszą być na liście.

DKIM to cyfrowy podpis wiadomości. Serwer wysyłający dodaje podpis, a odbiorca sprawdza go kluczem publicznym z DNS. Dzięki temu wiadomość nie mogła zostać zmieniona po drodze.

DMARC mówi odbiorcom, co zrobić z wiadomością, która nie przechodzi SPF ani DKIM: nic, kwarantanna albo odrzucenie. Dodatkowo dostajesz raporty o tym, kto wysyła pocztę w imieniu twojej domeny. To ostatni element, bo bez niego oszust może podszyć się pod twoją firmę wobec twoich klientów.

Ustawienia krok po kroku

Poniższe przykłady używają domeny firma.example. Zamień ją na swoją.

  1. SPF. Dodaj rekord TXT dla domeny głównej. Jeśli już jakiś masz, rozszerz go, bo domena może mieć tylko jeden rekord SPF.
firma.example.  TXT  "v=spf1 include:spf.protection.outlook.com -all"
  1. DKIM. W portalu Defender wejdź w Email authentication settings, wybierz domenę i włącz podpisywanie. Portal poda dwa rekordy CNAME, które dodajesz w DNS. Poniżej przykład, dokładne wartości skopiuj z portalu. Po propagacji rekordów włączasz przełącznik.
selector1._domainkey.firma.example.  CNAME  selector1-firma-example._domainkey.twojtenant.onmicrosoft.com.
selector2._domainkey.firma.example.  CNAME  selector2-firma-example._domainkey.twojtenant.onmicrosoft.com.
  1. DMARC. Zacznij od trybu obserwacji i skrzynki, na którą będą przychodzić raporty. W miejsce ADRES-NA-RAPORTY wpisz własny adres skrzynki, bo bez części rua= żadne raporty nie przyjdą. Gdy z raportów wiesz, że cała prawowita poczta przechodzi, zaostrz politykę do quarantine, a potem do reject.
_dmarc.firma.example.  TXT  "v=DMARC1; p=none; rua=mailto:ADRES-NA-RAPORTY"

U mnie wygląda to tak: na quarantine przechodzę zwykle po miesiącu obserwacji, a na reject dopiero po około trzech miesiącach. Domena musi najpierw zbudować reputację, a raporty muszą pokazać wszystkie systemy, które wysyłają pocztę w twoim imieniu.

  1. Anti-spam. W Threat policies otwórz Anti-spam policies i edytuj politykę domyślną. Dla spamu o wysokiej pewności i dla phishingu ustaw kwarantannę. Włącz powiadomienia dla użytkowników o wiadomościach w kwarantannie.

  2. Anti-phishing. Otwórz Anti-phishing, włącz ochronę przed podszywaniem się i dodaj osoby, pod które najczęściej podszywają się oszuści. Ten krok wymaga Defender for Office 365 (jest w Business Premium). Bez niego pomiń wskazywanie osób, bo takiej opcji nie zobaczysz.

  3. Gotowe zestawy. Zamiast ustawiać wszystko ręcznie, możesz włączyć gotowe polityki Standard albo Strict w sekcji Preset security policies. To szybsza droga, ale masz mniejszą kontrolę nad pojedynczymi ustawieniami. Małej firmie polecam na start zestaw Standard. Gdy sprawdzisz, że prawidłowa poczta dochodzi i nikt nie szuka wiadomości w kwarantannie, możesz przejść na Strict.

Własny serwer pocztowy: lista dozwolonych adresów

Jeśli firma wysyła pocztę także z własnego serwera, prawdziwe wiadomości z niego mogą trafiać do spamu. Można wtedy dodać jego publiczny adres do listy dozwolonych w filtrze połączeń. W portalu Defender: Anti-spam, Connection filter policy, edycja polityki domyślnej, sekcja IP allow list. Wpisujesz adres serwera, na przykład 203.0.113.50, i zapisujesz.

Zmiana zaczyna działać po 30 do 60 minut. Nie restartujesz niczego. Żeby cofnąć, usuwasz adres z tej samej listy.

Używaj tego oszczędnie. Adres na liście dozwolonych omija część filtrów, więc jeśli ktoś przejmie ten serwer, ochrona go nie zatrzyma. Najpierw sprawdź SPF, bo często to on jest prawdziwą przyczyną.

Co się psuje

Po zaostrzeniu polityki pierwszy objaw to skargi, że czegoś nie ma. Faktura od stałego dostawcy wylądowała w kwarantannie. Zajrzyj tam, zanim zwolnisz wiadomość, i sprawdź nagłówki.

Częsty błąd w SPF to dwa rekordy zamiast jednego albo zbyt wiele wpisów include. Wtedy SPF kończy się błędem i poczta z domeny jest oceniana gorzej niż przed zmianą. DMARC ustawiony od razu na reject blokuje własne wiadomości z systemów, o których zapomniałeś, na przykład z programu do fakturowania.

Pamiętaj też o osobnej rzeczy: żółty dopisek o nadawcy zewnętrznym nie jest częścią polityki antyspamowej. To osobna funkcja Exchange i ustawia się ją gdzie indziej. Wyłączenie jej nie zmienia filtrowania.

Kiedy zrobić to samemu, a kiedy poprosić o pomoc

Samodzielnie możesz ustawić SPF, włączyć gotowe polityki Standard i sprawdzić, czy domena ma DKIM. To godzina pracy, jeśli masz dostęp do DNS i do portalu administracyjnego.

Pomoc przyda się, gdy z domeny wysyła pocztę kilka systemów, gdy DNS prowadzi inna firma albo gdy chcesz dojść do DMARC reject bez gubienia prawdziwych wiadomości. Wtedy najwięcej czasu zajmuje nie ustawienie, tylko ustalenie, kto i skąd wysyła.

Jeśli chcesz, żebym przejrzał pocztę w twojej firmie, zobacz, jak pracuję przy Microsoft 365. Mogę też zacząć od bezpłatnego audytu: sprawdzę jedną część twojego IT i dostaniesz krótki raport na piśmie.

Wszystkie wpisy